منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٧

بندگان كامل نموده، و درهاى هر نوع عذر و پوزش را مى بندد و به اين حقيقت علاوه بر آيات گذشته در برخى از آيات ديگر نيز اشاره شده است.

(وَلَوْ أَنّا أَهْلَكْناهُمْ بِعَذاب مِنْ قَبْلِهِ لَقالُوا رَبَّنا لَوْلا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولاً فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَنَخْزى) .[١]

«هرگاه ما آنان را قبل از اعزام پيامبران نابود مى كرديم، مى گفتند چرا به سوى ما رسولى نفرستادى تا پيش از آن كه ذليل و خوار شويم از آيات تو پيروى كنيم».

وباز مى فرمايد:

(...وَما كُنّا مُعَذِّبينَ حَتّّى نَبْعَثَ رَسُولاً).[٢]

«شأن ما نيست كه افراد را پيش از آن كه پيامبرى بفرستيم، عذاب كنيم».

و به همين مضمون است آيات ٤٧ و٥٩ سوره قصص.

بنابر اين مشيت حكيمانه وعادلانه الهى ايجاب مى كند كه براى تحكيم رهبرى هاى فطرت و خرد كه چراغ هاى فروزان درونى هستند، پيامبرانى به عنوان حجّت هاى خارجى اعزام كند تا در پرتو هدايت اين دو، بشر راه مستقيم را بپيمايد.

امير مؤمنان (عليه السلام) درباره اين نوع انگيزه بعثت چنين مى فرمايد:

«بَعَثَ رُسُلَهُ بِما خَصَّهُمْ بِهِ مِنْ وَحْيِهِ، وَجَعَلَهُمْ حُجَّةً لَهُ عَلى خَلْقِهِ، لِئَلاّ تَجِبَ الحُجَّةُ لَهُمْ بِتَرْكِ الإِعْذارِ إِلَيْهِمْ».[٣]