پيامبرانى كه اسامى آنها در قرآن آمده از (٢٦) نفر تجاوز نمى كند.[١] و آنان عبارتند از: آدم، نوح، ادريس، هود، صالح، ابراهيم، لوط، اسماعيل، اليسع، ذو الكفل، الياس، يونس ، اسحاق، يعقوب، يوسف، شعيب، موسى، هارون، داوود، ايوب، سليمان، زكريا، يحيى، اسماعيل صادق الوعد[٢]، عيسى و محمد (صلى الله عليه وآله وسلم).

البته برخى از پيامبران داراى دو نامند مانند: ذو الكفل، همان يوشع بن نون و يعقوب همان اسرائيل است، يونس همان ذو النون و عيسى همان مسيح مى باشد، و در باره پيامبر اسلام علاوه بر محمد (صلى الله عليه وآله وسلم)، «احمد» نيز آمده است حتى از نظر برخى الفاظ: «يس»، «طه» از اسامى آن حضرت است، ولى احتمال دارد كه اين الفاظ جزء حروف مقطعه باشند.

علاوه بر پيامبرانى كه نام صريح آنان در قرآن آمده است، از برخى نيز به صورت كنايه ياد شده است چنان كه مى فرمايد:

(أَلَمْ تَرَ إلىَ المَلأِ مِنْ بَنِى إِسْرائيلَ مِنْ بَعْدِ مُوسى إِذْ قالُوا لِنَبِىّ لَهُمُ ابْعَثْ لَنا مَلِكاً...).[٣]

«نديدى گروهى از بنى اسرائيل به پيامبر خود گفتند كه براى ما فرماندهى را بر انگيز؟».

مفسران مى گويند مقصود از اين نبى «شمعون» يا «يوشع بن نون» يا

[١] بحار الأنوار، ج١١، باب ١، روايات ٢١، ٢٤، ٢٥، ٤٣، ٤٨، ٦١، ٦٧و ٦٨ رجوع شود.
[٢] مرحوم علامه طباطبايى اسماعيل صادق الوعد را غير از اسماعيل فرزند ابراهيم دانسته اند و اسماعيل نخست فرزند حزقيل است كه از پيامبران الهى بوده و در راه تبليغ رنج فراوانى ديده تا آنجا كه قومش پوست سر و صورت او را كندند(الميزان، ج١٤، ص ٦٧).
[٣] بقره/٢٤٦.