يكى از شيوه هاى پيامبران در راه تبليغ اين بود كه پيوسته مى گفتند ما اجر و پاداشى نمى خواهيم و اجر و مزد ما با خدا است و در حقيقت منطق يكايك پيامبران اين جمله بود:

(وَما أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْر إِنْ أَجْرِىَ إِلاّ عَلى رَبِّ العالَمِينَ) [١].

«من پاداشى نمى خواهم، پاداش من بر خدا است».

و قرآن اين منطق را در سوره شعرا، از پيامبرانى مانند: نوح (١٢٩) هود (١٢٨)، صالح (١٤٥)، لوط (١٦٤)، شعيب (١٨٠)، نقل مى كند.

اين شعار آنچنان در ميان ملت ها معروف بود كه حتى زمانى كه فرستادگان مسيح وارد انطاكيه شدند وحبيب بن نجار به آنان ايمان آورد او رو به مردم كرد و گفت:

(اِتَّبِعُوا مَنْ لا يَسْئَلُكُمْ أَجْراً وَهُمْ مُهْتَدُونَ)[٢].

ًّ«از كسانى كه از شما مزد نمى طلبند و خود هدايت شدگانند پيروى كنيد».

اصولاً انگيزه پيامبران در اين راه، انگيزه الهى و اطاعت فرمان خدا است، در اين صورت اگر هم اجر و پاداشى بر اين اطاعت مترتب شود، بايد از خدا بخواهند نه از مردم.

گذشته از اين هيچ انسانى، هرچه هم انسان والايى باشد، هرگاه كارى را براى خدا صورت دهد، مستحق پاداش نيست، زيرا هستى و تمام متعلقات وى ملك خدا است و از خود چيزى ندارد كه آن را در راه خدا صرف كند و اگر

[١] شعراء/١٨٠.
[٢] يس/٢١.