از آنجا كه زمام جامعه در دست مستكبران و مترفان بود گروه زيادى به خاطر ترس، از گرايش به پيامبران خوددارى مى كردند و تنها گروهى كه در خود احساس شهامت مى كردند به مخالفت با مستكبران برخاسته و به آنان ايمان مى آوردند. از اين جهت پيروان آنان در اقليت بودند، و همين نكته، سبب مى شد كه مخالفان، آن را دستاويز قرار داده، اندكى پيروان را نشانه نادرست بودن دعوت بينگارند، و اين تفسير از جانب دشمنان در باره شعيب وارد شده است ، چنان كه مى فرمايد:

(قالُوا يا شُعَيْبُ ما نَفْقَهُ كَثِيراً مِمّا تَقُولُ وَإِنّا لَنَراكَ فِينا ضَعِيفاً وَلَولا رَهْطُكَ لَرَجَمْناكَوَما أَنْتَ عَلَيْنا بِعَزيز).[٢]

« اى شعيب بسيارى از گفته هاى تو را نمى فهميم. و تو را در ميان خود ضعيف وناتوان مى بينيم، اگر طايفه تو نبود تو را سنگسار مى كرديم، و هرگز قوى تر از ما نيستى».

١٠. شومى و فال بد

گروهى در زندگى خود با يك رشته از واقعيت ها روبرو مى شوند امّا چون

[١] سبأ/٣٧.
[٢] هود/٩١.