منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٣٣

شده اند توبيخ نموده و مى فرمايد:

(وَلا تَكُونُوا مِنَ المُشْرِكِينَ* مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكانُوا شِيَعاً كُلُّ حِزْب بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ) .[١]

«از مشركان مباشيد، آنان كه در دين متفرق گرديده و هر دسته به آنچه نزد او بود خشنود گرديد».

٢. جلوه ديگر از دعوت پيامبران به وحدت و يگانگى، اين بود كه همگى به تبليغ يك آيين مبعوث شده اند و همگى به يك دين به نام اسلام دعوت كرده اند و اگر تفاوتى هست، تفاوت در شريعت ها و به اصطلاح آبشخورها است و گرنه فيض جارى در مجارى وحى به سوى بندگان، از نظر و اقعيت يكى است. چنان كه مى فرمايد:

(إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللّهِ الإِسْلامُ).[٢]

٣. يكى ديگر از مظاهر وحدت در دعوت هاى انبيا اين بود كه هر يك از آنان مردم را به ايمان به پيامبران ديگر دعوت نموده اند، و بايد همه امت ها به استوارى تمام شرايع ايمان بياورند. چنان كه مى فرمايد:

(...لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَد مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ) .[٣]

اينها يك رشته جلوه هاى توحيد است كه در منطق پيامبران ديده مى شود. در كنار اين جلوه هاى وحدت، مسئله توحيد در كلمه است كه پيروان خود را به آن سفارش مى كرده اند، و به خاطر اهميتى كه دارد، آن را مستقلاً مورد بحث قرار مى دهيم.