سخت ترين انسان ها از نظر امتحانات الهى، پيامبران بودند، و سپس آنان كه در مرتبه بعد از آنان قرار داشتند( اوصياى پيامبران) و سپس هر كس مماثلت فكرى وروحى بيشترى با پيامبران داشت.

كمالات جسمى پيامبران

تا اينجا با ديدگاه و داورى عقل ووحى درباره صفات و كمالات روحى پيامبران آشنا شديم، اينك كمالات جسمى آنان را مورد بررسى قرار مى دهيم:

آنچه عقل به روشنى مى تواند در اين مورد داورى كند با توجه به مقدمه اى كه در آغاز بحث يادآور شديم، اين است كه پيامبران بايد از عيوب جسمانى كه مانع از تحقق آرمان هاى الهى آنان و مايه نفرت وانزجار عمومى است، پيراسته باشند، زيرا در غير اين صورت مستلزم نقض غرض خواهد بود، و آفريدگار حكيم پيراسته و منزه از آن است.

و متكلمان اسلامى (متكلمان اماميه) همه اين ويژگى ها را بر پايه قاعده لطف مبتنى نموده اند وحكيم طوسى رحمه اللّه صفات ياد شده در زير را بر صفت عصمت عطف نموده مى گويد:

«وَكَمالُ العَقْلِ، والذَّكاء والفِطْنَة وَقُوَّة الرَأى وَعَدَم السَّهْو وَكُلَّما يُنفرُ عَنْهُ مِنْ دَناءَة الآباءِ وَعَهْرِ الأُمَّهاتِ وَالفَظاظَة و... وشِبهها وَ الأَكْلِ عَلى الطَّريقِ وَشِبْهِِهِ».[١]

و براى پيامبر لازم است كه داراى كمال عقل، و ذكاوت و هوشيارى، و قوت رأى و نظر باشد بايد از سهو و نسيان و آنچه مايه تنفر انسان ها است، مانند پستى پدران، و بدكارى مادران، درشتخويى، و بيمارى هاى جنسى و مانند آن پيراسته باشد و همچنين كارهايى مانند غذا خوردن در ميان راه و نظاير

[١] كشف المراد، ط: صيدا، ص ٢١٨.