مردم اين زمان و زمان هاى آينده نيز مانند گذشتگان هرگز از مزاياى معجزه محروم نمى باشند، زيرا پيامبر گرامى به حكم اين كه آيين او، آيين جاودانه است معجزه جاودانى در ميان بشر، قرار داده و تا روز قيامت اين خورشيد تابناك مى درخشد و انديشه و روان بشر را روشن مى كند چه معجزه اى بالاتر از اين كه قرآن در تمام اعصار و قرون تحدّى كرده و مى گويد:

(قُلْ لَئِنِ اجتَمَعَتِ الإِنْسُ وَالْجِنُّ عَلى أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذا الْقُرانِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَو كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْض ظَهيراً)[١].

«بگو اگر انس و جن دور هم گرد آيند تا مانند اين قرآن بياورند، نمى توانند مثل آن را بياورند هر چند برخى، برخى ديگر را كمك كنند».

همگى مى دانيم كه صورت ظاهرى قرآن از الفباى عربى تشكيل شده است و اين مواد در اختيار همگان قرار دارد، اگر واقعاً صورت قرآن معلول شخص پيامبر است، نه خداى صورت آفرين، پس شما اى مردم برخيزيد و از همان ابزار و مواد كتابى مثل آن بياوريد، و اگر در خود عجز و ناتوانى احساس كرديد مطمئن باشيد كه اين كتاب مربوط به جهان غيب و از جانب خدا است.

البته اعجاز قرآن فقط از نظر صورت (فصاحت وبلاغت) آن نيست، بلكه از نظر محتوا نيز معجزه ابدى است هم در زمينه معارف و هدايت هاى فكرى و هم در باب اخلاق و رهبرى هاى معنوى و هم در وادى اجتماع و

[١] اسراء/٨٨.