منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٨٥

سرگذشت پيامبرانى كه براى امت هايى مانند عاد و ثمود و يا بنى اسرائيل برانگيخته شده بودند؟ چه اهميتى بالاتر از اين كه گروهى سيصد و اندى سال در غار در حال خواب به سر برده پس از آن بيدار شده و زندگى را از سر گيرند و همچنين امت هاى پيشين كه به خاطر عناد و عصيان گرفتار قهر الهى شدند؟

قرآن خود در مورد خبر مربوط به قيامت، آن را به عظمت توصيف كرده ومى فرمايد:

(قُلْ هُوَ نَبَؤٌا عَظِيمٌ* أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ).[١]

«بگو: اين همان خبر بزرگ است و شما از آن روى گردانيد».

وباز مى فرمايد:

(عَمَّ يَتَساءَلُونَ * عَنِ النَّبَأِ الْعَظِيمِ).[٢]

«از چه سؤال مى كنند، آيا از خبر بزرگ مى پرسند؟».

گاهى ممكن است متن خبر از اهميت فوق العاده اى برخوردار نباشد امّا كيفيت خبر حائز اهميت باشد مثل اين كه فردى از جزئيات درون خانه ديگرى بدون آن كه از نزديك ديده باشد، گزارش كند چنانكه درباره كار مسيح جريان اين گونه بوده است او مى فرمايد:

(...وَأُنَبِّئُكُمْ بِما تَأْكُلُونَ وَما تَدَّخِرُونَ فِى بُيُوتِكُمْ...).[٣]

«از آنچه كه مى خوريد و در خانه هاى تان ذخيره مى نماييد گزارش مى دهم».