هرگاه اين مطلب را در كنار مطلب ديگر قرار دهيم و آن اين كه: هرگناهى كه از انسان سر مى زند شيطان در آن سهمى دارد و از طريق وسوسه او كه سرانجام به گمراهى مى كشد صادر مى گردد.

و به ديگر سخن هر نوع فعل و رفتار ناروا هر چه هم كوچك و ناچيز باشد سرچشمه آن اغوا و دعوت وتحريك شيطان است.

از جمع اين دو مطلب مى توان گفت: كسانى كه به طور مطلق از اغواى شيطان مصونيت دارند قطعاً از گناه و خلاف مصون بوده و مصدر هيچ خلافى نخواهند بود و از اين جا مى توان به عصمت مطلق گروه «مخلَص» پى برد.

و آيه ديگرى پيامبران را بندگان مخلص خدا معرفى مى كند و مى فرمايد:

(وَاذْكُرْ عِبادَنا إِبْراهيمَ وَإِسحاقَ وَيَعْقُوبَ أُولِى الأَيْدِى وَالأَبْصارِ* إِنّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَة ذِكْرَى الدّارِ* وَإِنَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ المُصْطَفَيْنَ الأَخْيارِ *وَاذْكُرْ إِسْماعيلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الكِفْلِوَكُلٌّ مِنَ الأَخْيارِ) .[٢]

«بندگان ما ابراهيم و اسحاق و يعقوب صاحبان نعمت و بصيرت را به ياد آور، ما آنان را به خاطر ياد سراى ديگر، خالص و پاكدل قرار داديم، آنان نزد ما از برگزيدگان و خوبانند، و ياد كن اسماعيل و يسع وذو الكفل را كه همه از نيكو كاران بودند».

اين پيامبران كه اسامى آنان در قرآن آمده است به حكم جمله (إِنّا

[١] ص/٨٢ـ٨٣.
[٢] ص/٤٥ـ٤٨.