از ميان اين گروه، متكلم و فقيه نامدار شيخ مفيد بيش از همه اصرار ورزيده وحتى رساله اى را در رد نظريه قائلان به جواز سهو بر پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) نگاشته است، و علاّمه مجلسى اين رساله را در بحار الأنوار نقل نموده است.[١]

اينك نمونه هايى از آراى صاحب نظران ياد شده را در اين باره نقل مى كنيم:

١. محقّق طوسى در تجريد الاعتقاد مى گويد: عصمت در پيامبر واجب است تا وثوق و اطمينان به گفتار او حاصل گردد و نيز واجب است كه پيامبر مرتكب سهو نگردد.[٢]

٢. علاّمه حلى در شرح كلام خواجه مى گويد: سهو بر پيامبر جايز نيست تا اين كه در آنچه به تبليغ آن مأموريت يافته است دچار سهو نگردد.[٣]

٣. محقق حلى در مختصر نافع مى گويد: حق اين است كه منصب امامت بالاتر از آن است كه در عبادات مرتكب سهو گردد.[٤]

٤. علاّمه حلى در برخى از كتاب هاى فقهى خود در مسئله تكبير در دو سجده سهو مى گويد: مخالفان به روايتى كه ابو هريره از پيامبر روايت كرده است، استدلال نموده اند و آن اين كه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) پس از سجده اول تكبير گفت و دوباره به سجده رفت، ولى اين روايت از نظر ما نادرست است زيرا سهو بر

[١] بحار الأنوار، ج١٧،ص ١٢٢ـ ١٢٩.
[٢] كشف المراد، ص ١٩٥.
[٣] همان مدرك.
[٤] المختصر النافع، ص ٤٥.