و در روايتى از امام رضا (عليه السلام) نقل شده است كه فرمودند: علّت اين كه اسماعيل، «صادق الوعد» ناميده شد اين است كه در مكانى با فردى وعده گذاشت و مدت يكسال در آن مكان منتظر او ماند.[٢]

در روايتى نيز آمده است پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) به برخى از ياران خودوعده داده بود كه كنار كعبه منتظر او است تا او بيايد ولى يار آن حضرت وعده خود را فراموش كرد، پس از گذشت سه روز، او را به وعده اش يادآورى كردند، در اين هنگام، او خدمت پيامبر آمد و از او عذر خواهى كرد، و در نتيجه رسول گرامى سه روز نزد كعبه ماند تا به وعده خود وفا نمايد[٣] در توضيح اين دو روايت استاد علاّمه طباطبايى قدَّس سرَّه كلامى دارد كه يادآور مى شويم:

صفت وفا، مانند ايمان، اراده، عزم، توكل و تسليم از صفات روحى است كه مقول به تشكيك است و مراتب گوناگون دارد، ايمان در نازل ترين مرتبه خود با هر گونه گناه و نافرمانى جمع مى گردد، و در عالى ترين مرتبه خود از هر گونه گناه مصون و پيراسته است وحتى شرك خفى هم در آن راه ندارد و در اين مرتبه قلب و دل به چيزى جز خدا توجه ندارد.

وفا به وعده نيز همين گونه است. در مرتبه اى از آن، وعده كننده بيش از اندكى صبر نخواهد كرد. و هرگاه كار مهم ديگرى پيش آيد، از عمل به وعده

[١] مريم/٥٤.
[٢] تفسير برهان، ج٣، ص ١٥.
[٣] الميزان، ج١٤، ص ٦٨.