سرشت انسانى با حس كنجكاوى و گواه خواهى از مدعى آميخته شده است، و براى هيچ انسانى گوارا نيست كه ادعايى را بدون دليل بپذيرد، و يا در برابر فردى بى آنكه عظمت و شايستگى او را به دست آورد، سر تسليم فرود آورد.

از اين جهت، «شيخ الرئيس» مى گويد: هرگاه كسى مدعاى فردى را بدون برهان بپذيرد، بايد گفت: وى فطرت اصيل و سالم انسانى را از دست داده، و سرشت وى از مسير مستقيم فطرت منحرف گرديده است و در شفا مى گويد: سفيران الهى بايد داراى امتيازات و نشانه هايى باشند تا به وسيله آن شناخته شوند و مردم آنها را از مدعيان قلابى و متنبيان دروغگو، تميز دهند.[١]

مدعيان مقاماتى مانند: سفارت، فرماندارى و استاندارى تا سند زنده اى در حوزه حكمرانى خود به مردم نشان ندهند، كسى تسليم آنان نمى شود، و بر مدعاى آنان صحه نمى گذارد، تا چه رسد به مدعيان مقام رسالت و نمايندگى

[١] الهيات شفا، مقاله دهم، فصل دوم، النجاة، ص ٣٠٤ .