و به عبارت ديگر: اين بحث مربوط به دايره علم پيامبران است و اين كه آيا قلمرو آگاهى آنان از مرز احكام كلى فراتر رفته و در موردموضوعات نيز هرگز خطا و اشتباهى براى آنان رخ نخواهد داد؟ و يا آن كه آنان در اين بخش مصون از خطا نبوده و در مواردى كه خطا و اشتباه، به احكام كلى الهى لطمه وارد نكند، ارتكاب اشتباه و خطا ممكن است؟

در ميان متكلمان اماميه مرحوم شيخ صدوق، خطا و سهو پيامبر را در اين زمينه جايز دانسته است.

دلايل عصمت پيامبران

اكنون كه با مراحل عصمت و اقوال متكلمان در اين باره آشنا شديم، به بررسى دلايل عصمت مى پردازيم تا معلوم شود كه كدام يك از اقوال ياد شده صحيح و كدام يك نادرست مى باشد و قبل از آن كه به دلايل قرآنى عصمت بپردازيم دلايل كلامى آن را به طور فشرده از نظر مى گذرانيم:

دلايل متكلمان بر لزوم عصمت

روشن ترين و استوارترين دليل آنان در اين مورد همان است كه محقق طوسى با عبارتى فشرده بيان كرده و گفته است:«وَيَجِبُ فى النَّبِىِّ العِصْمَة لِيَحْصل الوُثُوقُ فَيَحْصلَ الغَرَضُ».[١]

معصوم بودن پيامبر لازم است، تا اين كه به او اطمينان حاصل شود و در نتيجه غرض از بعثت او تحقق يابد.

[١] كشف المراد، ط: صيدا، ص ٢١٧.