منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٢٩

مهمى را مى تواند ايفا نمايد.

در اين باره، موسى بن عمران و پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) تذكراتى دارند كه يادآور مى شويم:

١. (وَإِذْ قالَ مُوسى لِقَومِهِ يا قَومِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنْبِياءَ وَجَعَلَكُمْ مُلُوكاً...).[١]

«يادآور زمانى كه موسى به قوم خود چنين گفت: نعمت هاى خدا را به يادآوريد كه در ميان شما پيامبرانى برانگيخت و شماها را پادشاهان زمين قرار داد».

نظير اين مضمون در سوره هاى ابراهيم آيه (٢) و بقره آيه (٤٠) وارد شده است.

٢. پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) از جانب خدا مأمور مى شود تا براى تثبيت ايمان ياران خود، نعمت هاى الهى را يادآور شود چنان كه مى فرمايد:

(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَومٌ أَنْ يَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ...) .[٢]

«به يادآوريد نعمت هاى خدا را آنگاه كه گروهى دست تعدى به سوى شما دراز كردند و خدا دست آنان را كوتاه ساخت».

نظير اين مضمون در سوره مائده، آيه (٧) هم آمده است.

بايد توجه داشت كه يادآورى نعمت و عطايى كه به ديگرى ارزانى مى شود تنها در يك صورت مى تواند با منّت همراه باشد و آن يادآورى نعمت هاى خداوند است ولى در مورد كارهاى نيك كه برخى از افراد براى ديگران انجام مى دهند، منت نهادن نه تنها پسنديده نيست بلكه مذموم و ناپسند است و لذا