«چرا مردم شهرها و آبادى ها به هنگام نزول عذاب ايمان نياوردند تا ايمانشان مفيد واقع شود جز قوم يونس (وقتى قوم يونس ايمان آورد) عذاب خوار كننده اى در اين دنيا از آنان برطرف كرديم و آنان را تا مدتى از زندگى برخوردار ساختيم».[٢]

اكنون سؤال مى شود چگونه ايمان اين گروه مفيد واقع شد امّا ايمان اقوام ديگر سودمند واقع نگشت، حتى فرعون به هنگام غوطهور شدن در آب چنين گفت:

(...آمَنْتُ أَنَّهُ لا إِلهَ الاّ الَّذِى آمَنَتْ بِهِ بَنُوا إِسْرائيلَ وَأَنَا مِنَ المُسْلِمينَ)[٣].

«من ايمان آوردم كه خدايى جز آن كه بنى اسرائيل مى پرستند، وجود ندارد. و من از مسلمانانم».

در پاسخ اين سؤال مى توان چنين گفت:

١. عذاب هاى فراگير نسبت به امت هاى پيشين غالباً عذاب آنى و ناگهانى بود كه هر نوع مجال انديشه و فكر و ايمان را از آنان مى گرفت مانند نابودى از طريق صاعقه، و زمين لرزه هاى شديد و نظاير آن، در حالى كه عذاب موعود قوم يونس براى خود آثار و نشانه هايى داشت كه خبر از نزديك بودن عذاب مى داد در اين جا بود كه قوم يونس سر عقل آمدند و از صميم دل، به آيين پيامبر خود يونس ايمان آوردند.

٢. ايمان گروه هاى پيشين ايمان صورى بود و ريشه هايى در دل نداشت و اگر عذاب برطرف مى شد اين گروه به همان حالت نخستين خود باز

[١] يونس/٩٨
[٢] احتمال دارد مقصود آيه اين باشد كه هيچ گروهى، هنگام نزول عذاب ايمان نياورد كه ايمان او مفيد واقع شود جز قوم يونس.
[٣] يونس/٩٠.