«خطاب آمد، همگى از بهشت به زمين فرود آييد، در حالى كه برخى دشمن برخى ديگر هستيد اگر از جانب من هدايتى (پيامبرى) به سوى شما آمد، هركس از هدايت من پيروى كند نه گمراه مى شود و نه بدبخت».

و باز مى فرمايد:

(يا مَعْشَرَ الجِنِّ وَالإِنْسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آياتِى وَيُنْذِرُونَكُمْ لِقاءَ يَومِكُمْ هذا قالُوا شَهِدْنا عَلى أَنْفُسِنا وَغَرَّتْهُمُ الحَياةُ الدُّنْيا وَشَهِدُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كانُوا كافِرينَ).[٢]

«اى انبوه انس وجن، آيا پيامبرانى از خودتان به سوى شما نيامدند تا آيات مرا بر شما فرو خوانند و شما را از (عذاب) امروز (قيامت) بيم دهند؟ در پاسخ مى گويند، ما به زبان خود گواهى مى دهيم، زندگى دنيا آنان را فريب داد وعليه خود گواهى دادند كه كافر بودند».

اين آيات، همگى حاكى از اخطارها وانذارهاى الهى نسبت به فرزندان آدم است كه آنان را به پيروى از انبيا و دورى از شيطان دعوت مى نمايند و در اين صورت هرگاه بگوييم پس از صدور اين خطابات قرن هايى بر انسان ها گذشته كه از جانب خدا براى آنها رسول و نذيرى نيامده است، بلكه پس از مدتى طولانى باب بعثت پيامبران به روى بشر گشوده شده است سخنى مخالف با ظاهر اين آيات گفته ايم.

[١] طه/١٢٣.
[٢] انعام/١٣٠.