منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٠٨
٥. «براى هر پيامبرى از گنهكاران دشمنى قرار داديم، كافى است كه پروردگار تو راهنما ويارى دهنده باشد».
٦.«... ورسول و پيامبرى(بزرگ) بود».
٧.«ما پيامبران خود را با شاهدان و گواهان ارسال كرديم و همراه آنان كتاب و ميزان فرستاديم».
٨.«خدا رؤياى صادقه را نصيب پيامبر كرد، البته به خواست خدا، و با اطمينان خاطر وارد مسجد الحرام خواهيد شد در حاليكه سرها را تراشيده و ناخن ها را گرفته ايد».
٩.«ما خوابى را كه به تو نشان داديم، و شجره ملعونه در قرآن را، جز مايه آزمايش انسان ها قرار نداديم، و آنان را بيم مى دهيم ولى چيزى جز طغيان بزرگ نتيجه نمى دهد».
١٠.«ما به تو وحى كرديم همچنان كه به نوح و پيامبران پس از او وحى كرديم و نيز به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب واسباط و عيسى و ايوب، و يونس و هارون و سليمان وحى نموديم، و به داوود، زبور را داديم».
١١. «ما پيش از تو رسولى را نفرستاديم مگر اينكه به او وحى كرديم كه جز من خدايى نيست مرا پرستش كنيد».
١٢.«اى پيام رسان آنچه كه از پروردگارت به سوى تو فرود آمده است ابلاغ كن».
١٣.«گفت من فرستاده پروردگار تو هستم تا به تو فرزند پاكيزه اى ببخشم».
١٤.«آيا بر پيامبر جز ابلاغ روشن تكليف ديگرى هست».
١٥.«بر پيامبر غير از ابلاغ روشن رسالت، تكليف ديگرى نيست».
١٦.«اگر اعراض نماييد، بر رسول ما جز ابلاغ روشن، تكليف ديگرى نيست».
١٧.«بگو من از جانب پروردگار خود وظيفه اى ندارم جز ابلاغ پيام هاى او و هركس با خدا و رسول او مخالفت كند براى او آتش دوزخ است و در آن جاودانه خواهد بود».
١٨.«آنان كه پيام هاى خدا را ابلاغ مى كنند و از او مى ترسند».