اگر پيامبر گرامى به حكم آيه پيش، در داورى ها، مصون از خطا و اشتباه است، به حكم آيات ديگر گواهى دادن بر مردم نيز از خطا و اشتباه مصون مى باشد قرآن پيامبر گرامى را در روز رستاخيز به عنوان شاهد اعمال معرفى مى كند كه بر كارها واعمال امت خود گواهى مى دهد و گواهى بر اعمال در روز قيامت بدون عصمت از خطا در اين جهان ممكن نيست و در غير اين صورت در مواردى شهادت بر خطا بوده و از ميزان عدل خارج خواهد بود.

گذشته از اين، بخشى از اعمال خوب و بد از نظر ظاهر يكسانند و تنها از راه قصد و نيت مى توان نيكى و بدى آنها را از هم جدا كرد و از اين جهت لازمه شاهد و گواه بودن پيامبر اين است كه نه تنها از صورت و ظاهر اعمال آگاه باشد، بلكه از حقايق و انگيزه هاى آنان نيز آگاه باشد تا بتواند واقع بينانه و صادقانه گواهى دهد.

در مورد اين كه قرآن پيامبر را شاهد بر امت مى شمارد آيات متعددى است كه برخى را يادآور مى شويم:

(وَكَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً).[١]

«شما را امت ممتاز قرار داديم تا بر مردم شاهد باشيد و پيامبر نيز گواه بر شما خواهد بود».

شكى نيست كه شهادت بر كارهاى مردم آن هم شهادتى كه در روز رستاخيز پذيرفته شود كار همه امت نيست، زيرا در ميان امت كسانى هستند كه

[١] بقره/١٤٣.