«اصل در اين باب (نبوت) اين است كه بگوييم عقل بر انسان عاقل حكم مى كند تا ضرر را از خود دور نمايد. و نيز ثابت گرديده است كه آنچه انسان را از انجام واجب باز مى دارد، و به سوى قبيح سوق مى دهد، قبيح و ناروا است».

و از طرفى در ميان افعال، كارهايى است كه هرگاه آنها را انجام دهيم، ما را به اداى واجبات وترك زشتى ها نزديك تر مى سازد، و نيز در ميان افعال، كارهايى است كه انجام آنها نتيجه معكوس دارد.

ومعلوم است كه درك و شناخت اين كارها به صورت مفصل و كامل، در توانايى عقل نيست. بنابر اين لازم است كه خداوند اين كارها را به انسان بشناساند، تا اين كه موجب نقض غرض خداوند از تكليف بندگان نگردد، و چون تعريف و شناساندن آن به انسان، جز از طريق بعثت پيامبران ممكن نيست، پس ارسال و بعثت آنان به سوى بشر لازم خواهد بود و به همين جهت مشايخ ما گفته اند:

«هرگاه بعثت انبيا نيكو و پسنديده باشد، لازم و واجب خواهد بود، يعنى

[١] كشف المراد، ط: قم، مصطفوى، ص ٢٧٣.