«خداوند پيش از بعثت پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) از پيامبران پيمان گرفته است كه امت هاى خويش را از مكان بعثت و مقام او آگاه سازند و به آمدن او بشارت دهند و امت خود را به تصديق او فرمان دهند».

٢. طبرى و سيوطى از امير مؤمنان (عليه السلام) نقل كرده اند كه: خدا هيچ پيامبرى را از زمان آدم به بعد، بر نينگيخت مگر اين كه از او درباره محمّد (صلى الله عليه وآله وسلم) پيمان گرفت كه اگر او در حال حيات وى مبعوث شود، به او ايمان آورد و او را يارى كند و به او دستور داد كه از امت خود براى او پيمان بگيرد.

امام (عليه السلام) اين جمله را گفت آنگاه اين آيه را تلاوت كرد:(وَإِذْ أَخَذَ اللّهُ مِيثاقَ النَّبِيِّينَ لما آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتاب وَحِكْمَة...).[١]

٢. اخذ پيمان ايمان از پيامبران پسين به پيشين

پيمان و ميثاقى كه قبلاً مورد بحث بود داراى دو ويژگى بود:

١. از پيامبران پيشين براى پيامبران پسين بود.

٢. مورد پيمان دو چيز بود يكى ايمان و ديگرى نصرت وكمك.

ولى ميثاق و پيمانى كه اكنون مورد بحث است از هر دو جهت با ميثاق قبلى متفاوت است، زيرا اوّلاً از پيامبران پسين براى پيامبران پيشين است و ثانياً مورد پيمان يك چيز است وآن ايمان و اعتقاد به نبوت آنان است، يعنى از همه پيامبران پيمان گرفته شده است كه هر يك از آنان به پيامبران قبل از خود ايمان آورده و به كتاب و شريعت آنان مانند كتاب و شريعت خود احترام بگذارند، و

[١] تفسير طبرى، ج٣، ص ٢٣٧، در المنثور، ج٢، ص ٢٧، فخر رازى اين حديث را در مفاتيح الغيب، ج٢، ص ٥٠٧ و طبرسى در مجمع البيان، ج٢، ص ٤٢٨ آورده است.