منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٨٩

مراجعه به قرآن اين حقيقت روشن مى شود.

كلمه «رسول» به صورت هاى مختلف اعم از معرفه و نكره و مضاف و غير مضاف مفرد و تثنيه و جمع و مرفوع و منصوب (٣٢٨) بار در قرآن به كار رفته است و از بررسى مجموع اين آيات نتايج زير به دست مى آيد:

١. در تمام موارد، رسول موجودى است كه وظيفه اى را بر عهده دارد.

٢. گاهى اين وظيفه،ابلاغ پيام است مانند:

(يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَوَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ...) .[١]

«اى پيامبر آنچه كه به تو از جانب پروردگارت فرود آمده است، برسان و اگر انجام ندهى رسالت خود را انجام نداده اى».

ومانند: (الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللّهِ وَيَخْشَونَهُ...).[٢]

«كسانى كه پيام هايى از جانب خدا گرفته اند و مى رسانند و از او مى ترسند...».

و غالب موارد كاربرد آن معناى مزبور است.

و گاهى رسالت و مأموريت، انجام عمل است مانند:

(قالَ إِنَّما أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لأَهَبَ لَكِ غُلاماً زَكِيّاً) .[٣]

«فرشته به مريم گفت: من مأمور پروردگار تو هستم تا به تو فرزند پاكيزه اى را ببخشم».

حال، اين فرشته چگونه در بارور شدن مريم مؤثر افتاد موضوع ديگرى است كه از بحث ما بيرون است.