منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٢

به گواه اين كه قرآن پس از يادآورى يك رشته اصول و معارف[١] در ابعاد عقيدتى واجتماعى و اخلاقى چنين مى فرمايد:

(ذلِكَ ممّا أَوحى إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الحِكْمَة...).[٢]

«اين اصول محكم و متقنى است كه خدا به تو وحى نموده است».

در اين صورت بايد گفت : يكى از انگيزه هاى پيامبران به شهادت اين آيات، تعليم كتاب و حكمت است چه آيه اى روشن تر از اين كه ابراهيم در دعاى خود مى گويد:

(رَبَّنا وَابْعَث فِيهِمْ رَسُولاً مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَيُعَلِّمُهُم الكِتابَ وَالحِكْمَة...) .[٣]

«خدايا در ميان آنان پيامبرى از خودشان برانگيز تا آيات تو را براى آنان تلاوت كنند، و كتاب و حكمت را به آنان بياموزند و آنان را پاكيزه نمايند حقا كه تو عزيز (توانا) وحكيم هستى».

گاهى اين حقيقت به تعبير ديگر بيان شده است چنان كه مى فرمايد:

(وَما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُول إِلاّبِلِسانِ قَومِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ...).[٤]

«ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر به زبان قوم خود تا (دستورات الهى را) براى آنان بيان كند».

در آيه ديگر مى فرمايد:

(...وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَلَعلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ) .[٥]

«قرآن را بر تو فرو فرستاديم تا براى مردم آنچه را كه براى آنان فرو فرستاده شده است بيان كنى و شايد آنها بينديشند».