منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٧٥

چه انسانى مى تواند اين مسئله را منكر شود كه خدا بشر را براى غايت و هدفى آفريده است كه به خود بشر بازگشت مى كند، و اين هدف است كه فعل خدا را از بيهودگى مصون مى دارد و شكى نيست كه بشر بدون هدايت رسولان الهى، به آن هدف نمى رسد، در اين جا خرد با توجه به اين اصول، مى گويد، قطعاً خدا پيامبرانى را بر مى انگيزد، و اين حكم قطعى و روشن را با كلمه «بايد» تعبير مى كند.

قرآن گاهى انسان ها را به حكم خرد ارشاد كرده و مى فرمايد:

(أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَأَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ).[١]

«آيا مى پنداريد كه ما شما را بيهوده آفريديم و به سوى ما باز نمى گرديد؟».

و باز مى فرمايد:

(أَيَحْسَبُ الإِنْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدىً) .[٢]

«آيا انسان مى پندارد كه ما او را مهمل خواهيم گذاشت»

و روشن تر از اين دو آيه ديگرى است كه مى فرمايد:

(وَما خَلَقْنَا السَّماءَ وَالأَرْضَ وَما بَيْنَهُما باطِلاً ذلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنَ النّارِ) .[٣]

«ما هرگز آسمان ها و زمين را بى هدف نيافريده ايم اين گمان كسانى است كه خدا را نشناخته اند و به او كفر ورزيده اند. واى بر كافران از آتش دوزخ».