نزاعى در ميان آنان پديد نمى آمد، ولى آنگاه كه به زندگى دسته جمعى گرويدند، و مسئله تعاون و همكارى پيش آمد طبعاً تضاد منافع پديد آمد و لازم گرديد كه با وضع قوانين و مقرراتى، وظايف وحقوق افراد مشخص گردد تا افراد حق بين و واقع گرا، به حق خويش قانع شده و از تعدى به حق ديگران خوددارى كنند، و متعديان نيز تحت پيگرد قانونى قرار گرفته مجازات گردند.

در هر حال قرآن از يك نوع وحدت ميان افراد بشر و سپس بروز اختلاف و نياز به بعثت پيامبران حكايت مى كند حالا ملاك اين وحدت و سرچشمه اختلاف چه بوده است به صورت جزم، شاهدى در آيه بر آن نيست، و آنچه گفته شد، دو احتمالى است كه دقت در مسير زندگى بشر وجمله هاى آيه آن را تأييد مى كند.

٢. مشيت الهى ايجاب كرد كه بار ديگر وحدت، حكمفرما گردد و اين جز با اعزام آموزگاران الهى امكان پذير نبود، آموزگارانى كه در حالى كه پاداش هاى الهى را نويد مى دادند از عذاب او نيز سخن مى گفتند چنان كه مى فرمايد:

(فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرينَ وَمُنْذِرينَ) .

٣. برنامه تشريعى و تعليمى پيامبران را كتابى تشكيل مى داد كه مى توانست بر هر نوع اختلاف و نزاع پايان بخشد، و در حقيقت، آنان از خود سخن نمى گفتند بلكه مدرك آنان همان كتابى بود كه همراه آنان فرو فرستاده شد چنان كه مى فرمايد:

(وَأَنْزَلَ مَعَهُمُ الكِتابَ بِالحَقِِّ) .

٤. هدف از اعزام پيامبران رفع نزاع و اختلافى بود كه به عللى در ميان