است، زيرا انكار شريعت برخى از پيامبران و ايمان به برخى از آنان به منزله ايمان به بخشى از يك شريعت و انكار بخش ديگر آن است، كه مردود و نادرست است. بنابر اين نخستين دليل بر لزوم ايمان به عموم پيامبران، همان وحدت حقيقت شرايع آسمانى و مأموريت هاى پيامبران است.

دومين دليل بر لزوم ايمان به همه پيامبران، آيات ميثاق است كه در فصل قبل مشروحاً پيرامون آنها بحث گرديد زيرا همان گونه كه از هر يك از پيامبران براى ديگر رسولان الهى ميثاق ايمان گرفته شده است، از امت هاى آنان هم اين ميثاق اخذ گرديده است.

سومين دليل بر اين مسئله آيات خاصى از قرآن كريم است كه در اين باره نازل گرديده و هدف اصلى ما در اين فصل تفسير اين دسته از آيات قرآنى است لكن قبل از ذكر وتفسير آيات، نكته اى را يادآور مى شويم وآن اين كه:

يهود و نصارى معتقد به اين انديشه نادرست و بى پايه بودند كه جز دين و پيامبر آنان هيچ آيين ديگرى پذيرفته نيست، و تنها كسانى اهل نجات و سعادت خواهند بود و به بهشت راه مى يابند كه به پيامبر آنان ايمان آورده و از شريعت او پيروى نمايند.

قرآن كريم در اين باره چنين مى فرمايد:

(وَقالُوا لَنْ يَدْخُلَ الجَنَّةَ إِلاّ مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى...).[١]

«يهود و نصارى گفتند:هرگز كسى داخل بهشت نخواهد شد مگر آن كس كه يهودى و يا نصرانى باشد ».

[١] بقره / ١١١ .