شدن هدف رسالت وابسته به اين است كه پيروى از او لازم باشد حال اگر فرض كنيم كه پيامبر معصوم از گناه نيست و احياناً مرتكب عمل خلافى گرديد، به حكم اين كه متابعت از او لازم است، بايد در اين عمل نيز از او پيروى شود، در حالى كه پيروى از او در اين عمل به معنى اين است كه خداوند بندگان خود را دعوت به انجام گناه كند، كه در نادرستى آن جاى كلام نيست.

محقّق طوسى اين برهان را چنين آورده است:

«ولوجوب متابعته وضدها»: يعنى اگر پيامبر معصوم نباشد، دو امر متضاد لازم مى آيد، وجوب متابعت وحرمت متابعت(زيرا به حكم اين كه پيامبر است پيروى از او واجب و به حكم اين كه عمل، عمل نارواست، پيروى از او حرام است).

ممكن است گفته شود: وجوب پيروى از پيامبر در مورد كردار و افعال او مبتنى بر معصوم بودن او از گناه است ولى اگر معتقد به عصمت در اين خصوص نباشيم تنها چيزى كه بر مكلفان واجب است عمل به گفتار پيامبر است وعصمت در اين موردمربوط به مرحله تبليغ وحى است نه عمل به آن.

آرى اين استدلال را مى توان بدين صورت تكميل كرد كه:

١. قرآن اطاعت و تبعيت از پيامبر را واجب دانسته است.[١]

٢. اطلاق آن شامل اطاعت و تبعيت عملى نيز مى گردد.

٣. خداوند انسان ها را به گناه دعوت نكرده، بلكه از آن نهى كرده است.[٢]

[١] (وَأَطِيعُوا اللّهَ وَالرَّسُولَ...) (آل عمران/١٣٢)، (مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللّهَ...) (نساء/٨٠)، (قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونى يُحْبِبْكُمُ اللّهُ...)(آل عمران/٣١).
[٢] (...وَيَنْهى عَنِ الفَحْشاءِ وَالمُنْكَرِ وَالْبَغى...)(نحل/٩٠).