منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٧

نيكى ها، و انزجار از رذايل و بدى ها، بيان مى شود).

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(وَهَدَيْناهُ النَّجْدَيْنِ) .[١]

«او را به حق و باطل هدايت كرديم».

ودر آيه سوم مى فرمايد:

(إِنّا خَلَقْنا الإِنْسان مِنْ نُطْفَة أَمْشاج نَبْتَلِيهِ فَجَعْلناهُ سَمِيعاً بَصيراً) .[٢]

«انسان را از يك نطفه مخلوط آفريديم، او را آزمايش مى نماييم (و به همين جهت) او را شنوا و بينا آفريديم».

شايد مقصود از «نطفه مخلوط» همان خلاصه گرايش هاى خوب و بد باشد كه زمينه آن در نطفه انسان موجود است.

اين بخش از آيات وجود گرايش ها را در نهاد انسان تأييد مى كند، ولى بخشى از آيات ناظر به اين است كه انبيا براى رهبرى اين غرايز برانگيخته شده اند.

و در حقيقت مقصود از تزكيه، پاك و پاكيزه كردن درخت وجود انسان، از شاخه هاى كج و نامطلوب و يا تطهير سرزمين دل او از علف هاى هرزه و زيانبار است. و در آيات زيادى تزكيه يكى از اهداف پيامبران معرفى شده است چنان كه خدا به موسى (عليه السلام) دستور مى دهد كه به فرعون بگويد آيا مى خواهى راه تزكيه را پيش گيرى (فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلى أَنْ تَزَكّى) .[٣]