اين بود بيان دو راهى كه متكلمان وحكيمان الهى درباره لزوم بعثت پيموده اند و ما به صورت فشرده و در عين حال روشن و گويا نقل كرديم، علاقمندان مى توانند براى توضيح بيشتر به مدارك ياد شده در پاورقى مراجعه نمايند.

در پايان اين فصل مناسب است روايتى را كه از امام صادق (عليه السلام) درباره لزوم بعثت پيامبران نقل گرديده است يادآور شويم كه به گونه اى به هر دو شيوه يا دليل متكلمان وحكيمان در مورد لزوم نبوت اشاره دارد.

هشام بن حكم گويد: زنديقى از امام صادق (عليه السلام) سؤال كرد، كه شما از چه راهى نبوت پيامبران را اثبات مى كنيد؟ امام در پاسخ فرمود: «ما پس از آن كه اثبات كرديم كه براى ما آفريدگار متعالى است كه انسان ها نمى توانند او را مشاهده نمايند، و با او به طور مستقيم تماس جسمى برقرار نمايند، و از طرفى او آفريدگارى حكيم است، نتيجه مى گيريم كه او فرستادگانى دارد كه مصالح و منافع انسان ها و هر كارى را كه انجام آن مايه بقاى زندگى و ترك آن موجب نابودى مى گردد بيان مى كنند و اين فرستادگان همان پيامبران الهى هستند كه مورد تأييد خاص خداوند حكيم و دانا مى باشند و با دلايل و معجزات روشن رسالت خود را اثبات نموده اند».[٢]

[١] اشارات، ج٣، ص ٣٧١; تلخيص المحصل ط : تهران، مؤسسه مطالعات اسلامى، ص ٣٦٣; كشف المراد ط: قم، مصطفوى، ص ٢٧١; اللوامع الالهية ط: تبريز، ص ١٦٧; المغنى ط: مصر، ج١٥، ص ١٩ـ٩٥; شرح اصول خمسه ط: قاهره، ص ٥٦٣ ورسالت جهانى پيامبران، ص ٢٩ـ٤٣.
[٢] بحار الأنوار، ج١١، ص ٢٩ـ ٣٠.