منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٣

وباز مى فرمايد:

(وَقالُوا كُونُوا هُوداً أَوْ نَصارى تَهْتَدُوا...).[١]

«يهود و نصارى گفتند، يهودى يا نصرانى باشيد تا هدايت گرديد».

قرآن كريم پس از نقل اين انديشه بى پايه به شدت آن را مردود دانسته و آن را در شمار آرزوهاى كودكانه و بى مايه به شمار آورده مى فرمايد:

(تِلْكَ أَمانِيُّهُمْ قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ).[٢]

«آن (عقيده) آرزوى آنان است بگو اگر در اين عقيده صادق مى باشيد(با واقع مطابقت دارد) بر آن اقامه برهان نماييد».

آنگاه به حقيقت شرايع آسمانى اشاره كرده و مى فرمايد:

«عامل نجات و راه رسيدن به پاداش هاى اخروى چيزى جز تسليم به خدا و احكام الهى نيست».

(بَلى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ للّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَلا خَوفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُون).[٣]

شكى نيست كه اسلام و احسان در مورد هر امتى به اين است كه به پيامبر عصر خود ايمان آورده و به دستورات او با نهايت خلوص گردن نهند و نيكوكار ومحسن باشند و اين مطلب در مورد اهل كتاب، آن گاه تحقق مى يابد كه به پيامبر اسلام، ايمان آورند و از شريعت او پيروى نمايند.