منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٣٢

١٠. دعوت به آيين واحد

عنصر وحدت و يگانگى در منطق پيامبران براى خود جلوه هاى فراوانى دارد كه مى توان به گونه ياد شده در زير بيان كرد:

١. تمام پيامبران براى بسط كلمه توحيد برانگيخته شده و قرآن به اين حقيقت تصريح كرده مى فرمايد:

(وَلَقَدْ بَعَثْنا فِى كُلِّ أُمَّة رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللّهَ وَاجْتَنِبُوا الطّاغُوتَ...).[١]

«در ميان هر ملتى پيامبرى برانگيختيم(تا به آنان بگويند) خدا را بپرستيد و از پرستش بت ها (غير خدا) بپرهيزيد».

در آيه ديگر مى فرمايد:

(وَسْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنا أَجَعَلْنا مِنْ دُونِ الرَّحمنِ آلِهَةً يُعْبَدُونَ).[٢]

«از پيامبران پيشين بپرس آيا جز پرستش خداى رحمان، به پرستش خدايان ديگر دستور داده بوديم؟».

منطق پيامبرانى مانند: نوح، هود، صالح، و شعيب همگى اين بود كه (ما لَكُمْ مِنْ إِله غَيْرُهُ) .[٣]

دعوت به خداى يگانه يكى از جلوه هاى توحيد در آيين همه پيامبران است، از برخى از آيات استفاده مى شود كه گرايش به خداى يگانه آيين فطرى است و شرك وگرايش به كثرت در آلهه، انحراف از فطرت است، قرآن پس از آن كه يادآور مى شود كه آيين توحيد، آيين فطرت است، گروهى را كه از آن جدا