بنابر اين پيامبرى كه در آغاز سلسله قرار گرفته، پيامبرى است كه از او اخذ ميثاق شده، و هرگز براى او پيمانى گرفته نشده است و پيامبرى كه در آخر سلسله قرار گرفته براى او فقط اخذ ميثاق شده، ولى از او براى كسى اخذ ميثاق نشده است.

امّا پيامبرانى كه در وسط سلسله قرار گرفته اند از آنان براى پيامبران ديگر پيمان گرفته شده است و هم از ديگران براى آنان اخذ ميثاق شده است.

علت اين كه به اين تفصيل قائل شده ايم اين است كه قرآن فرموده است: از هر پيامبرى دو پيمان، يا در مورد دو امر يك پيمان مركب گرفته شده است:

١. پيمان ايمان (لتؤمنُنَّ به) .

٢. پيمان نصرت(لَتَنْصُرنّه) .

و اين دو پيمان يا يك پيمان مركب در مورد پيامبرانى متصور است كه در وسط سلسله قرار دارند، نه در آغاز يا پايان آن، و در اين صورت هرگاه پيامبر واقع در وسط سلسله در زمان حيات پيامبر قبلى مبعوث گردد، وظيفه پيامبر قبلى اين است كه قبلاً از امت خود براى ايمان و نصرت او پيمان بگيرد، و در نتيجه پس از بعثت او بر امت پيامبر پيشين، لازم است كه به او ايمان آورده و ياريش دهند.

بنابر مفاد آيه مورد بحث، از تمام پيامبران پيشين و امت آنان نسبت به پيامبران بعدى پيمان ايمان و كمك گرفته شده است و در نتيجه از تمام پيامبران و امت هاى آنان نسبت به پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) چنين ميثاقى اخذ شده است.

در سخنان امير مؤمنان (عليه السلام) به چنين اخذ ميثاق گسترده اى تصريح شده