توضيح اين دليل آن است كه يكى از مهمترين اهداف بعثت پيامبران الهى، فراهم نمودن زمينه هاى كامل براى تربيت و هدايت افراد بشر است شكى نيست كه تحقق اين هدف مستلزم آن است كه مردم نسبت به مربيان الهى اطمينان كامل داشته باشند و آنها را افرادى راستگو و امين بشناسند، در غير اين صورت با ديده شك و ترديد به آنان نگريسته و زمينه كامل فكرى و روحى براى پذيرش احكام تربيتى آنان در افراد تحقق نخواهد يافت و اين موجب نقض غرض بعثت خواهد بود.

شكى نيست كه همان گونه كه امانتدارى و راستگويى پيامبران در تحقق اين هدف مؤثر و لازم است عامل بودن آنان به گفتارهاى خود نيز سهم به سزايى در تحقق آن خواهد داشت.

اين بيان مى تواند عصمت پيامبران را در همه مراحل چهارگانه ثابت كند زيرا اگر احتمال دهيم كه پيامبران در تلقى وحى و حفظ و ابلاغ آن عمداً و يا سهواً دگرگونى هايى به وجود مى آورند، در اين صورت اعتماد مردم به آنها سلب شده و گرايش، كاهش مى يابد عيناً بسان پزشكى كه انسان احتمال دهد كه بر اثر پيرى و ناتوانى، در تنظيم نسخه دچار اشتباه ميشود. مسلماً تعداد مراجعه كنندگان كاهش يافته و احياناً به حد صفر مى رسد.

روى اين بيان بايد گفت پيامبران نه تنها در ابلاغ وحى مرتكب خطا و گناه نمى شوند، بلكه در مقام عمل به شريعت هم حتى سر سوزنى از برنامه هاى الهى فاصله نمى گيرند و خود صد در صد به آنچه مى گويند عمل مى كنند زيرا در غير اين صورت اعتماد مردم سلب مى شود و در نتيجه آرمان بعثت مختل مى گردد.

و به ديگر سخن: صدور گناه و خلاف از مربى، مايه سلب اطمينان نسبت به او است و انسان هاى تحت تربيت مى گويند هرگاه او بر انگيخته از