منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٩١

مصر براى انجام مأموريتى كه آزاد كردن يوسف از زندان است، آمده بود.

و در داستان ملكه «سبا» در باره كسانى كه به سوى سليمان فرستاده شده بودند لفظ «مرسل» به كار رفته است چنان كه مى فرمايد:

(وَإِنِّى مُرْسِلَةٌ إِلَيْهِمْ بِهَدِيَّة فَناظِرَةٌ بِمَ يَرْجِعُ المُرْسَلُونَ).[١]

«من به سوى آنان هديه اى را مى فرستم آنگاه منتظر مى شوم تا ببينم فرستادگان با چه پاسخى بر مى گردند».

در اين آيه ملكه سبا خود را «مرسله» و مأموران خود را «مرسلون» ناميده است.

در واژه رسول از نظر ديگر نيز گستردگى و شمول هست كه در لفظ «نبى» نيست و آن اين كه لفظ نبى فقط در مورد انسان به كار مى رود، در حالى كه لفظ «رسول» هم در انسان و هم در فرشته به كار رفته است چنان كه مى فرمايد:

(...إِنَّ رُسُلَنا يَكْتُبُونَ ما تَمْكُرُونَ) .[٢]

«رسولان ما(فرشتگان ) آنچه را كه آنان خدعه مىورزند، ضبط مى كنند».[٣]

با توجه به اين بيان، روشن مى شود كه لفظ رسول از عموميت خاصى برخوردار است كه در لفظ «نبى» موجود نيست:

الف. نبى تنها آن فرستاده اى است كه از جانب خدا مبعوث شود بر خلاف رسول كه چنين خصوصيتى در آن نيست و ممكن است مبعوث از طرف