٣. محتويات آيين او، هرگاه محتويات آيين او در اصول و فروع در درجه بسيار بالايى قرار گيرد اين گواه بر آن است كه آورنده اين برنامه از مقام غيب كمك مى گيرد در حالى كه اگر در مورد خدا و صفات او و مسائل حقوقى، نظامى، سياسى و غيره، سخنان بى مايه را مطرح نمايد و در بيان مسائل اخلاقى و روش بهره مندى از مواهب طبيعى با شهوت رانان همفكر باشد در اين صورت نمى توان برنامه او را يك مكتب الهى انگاشت.

٤. ثبات او در راه دعوت واين كه حاضر شود جان و مال خود را در راه هدف فدا سازد، نشانه معنويت و اخلاص او است و به روشنى ثابت مى كند كه وى در تبليغ شريعت انگيزه مادى ندارد.

٥. وسايلى كه او در پيشبرد آيين خود از آن بهره گرفته است، آيا او در نبرد با دشمنان اصول اخلاقى جنگ را رعايت مى كرد يا به خاطر رسيدن به هدف از هر وسيله اى بهره مى گرفت؟

در اين قسمت، مطالعه غزوات پيامبر و برنامه هاى تبليغى او مى تواند رهگشا باشد.

٦. وضع پيروان و ياران نزديك وى از نظر روحى و اخلاقى مى تواند پرده از روحيات مدعى نبوت بر دارد زيرا انسان هرچه هم پنهان كار باشد نمى تواند خصوصيات زندگى خود را از بستگان و نزديكان و ارادتمندان درجه يك پنهان سازد اين جا است كه اگر وضع پيروان او از نظر فكرى وروحى در درجه بالايى قرار داشته باشد حاكى ازآن است كه مدعى نبوت، انسان والا و برجسته اى بوده است.

٧. عدم تناقض و خلافگويى در برنامه، حاكى از احاطه مقام ربوبى بر برنامه هاى او است و گرنه بشر عادى خطا كار و غير معصوم، هر روز نغمه اى را ساز كرده و پيوسته مرتكب تناقض گويى مى شود ولى يكنواختى او در مقام