منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤١٧

در مورد ربا فرمود:

(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِىَ مِنَ الرِّبوا...) [١].

درباره زنا فرمود:

(وَلا تَقْرَبُوا الزِّنا إِنَّهُ كانَ فاحِشَةً وَساءَ سَبِيلاً) [٢].

و درباره نماز فرمود:«لا خَيْرَ فى دِين لا صَلاةَ مَعَه» آيينى كه در آن نماز نباشد سودى ندارد».[٣]

بنابر اين مقصود از سازش ناپذيرى، حفظ اصول و قوانين اساسى مكتب و عدم عدول از آنها است و گرنه با حفظ اصول، چشم پوشى از برخى خصوصيات در صورتى كه مصلحت ايجاب كند، با «سازش ناپذيرى» منافاتى ندارد چنان كه پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) در غزوه حديبيّه، گذشت هايى از خود نشان داد كه كاملاً بى سابقه بود.

على (عليه السلام) در آغاز صلح نامه نوشت: «بسم اللّه الرّحمن الرّحيم : هذا ما اصطلح عليه محمّد رسول اللّه (صلى الله عليه وآله وسلم)». طرف صلح كه عمرو بن سهيل بود اعتراض كرد كه ما رحمان را نمى شناسيم. بنويسد«بسمك اللهم»و نيز تو را رسول خدا نمى دانيم، پس كلمه «رسول اللّه» را از كنار نامتان برداريد.

پيامبر همه را پذيرفت و حتى حاضر شد كه همان سال از حديبيه به مدينه باز گردد، و سال ديگر براى انجام مراسم عمره به مكه بيايد.[٤]

عدول از چنين امورى كه برنامه هاى اصولى و قوانين اساس مكتب را