داراى مراتب، خواه آنجا كه پيام بلا واسطه از خدا دريافت مى شود يا باواسطه، حقيقت نبوت موجود است و تمام پيامبران در اين مراتب «نبى» مى باشند ولى فرد كامل در اين مراتب كسى است كه بدون وساطت كسى پيام را از خدا دريافت نمايد... و خداوند بر او تجلى كند و اين كه امام صادق (عليه السلام) مى فرمايد: چنين فردى «نبى» است و اين حقيقت نبوت است، در حقيقت اشاره به فرد كامل، و مرتبه عالى نبوت است. و اگر از اين خصوصيت چشم بپوشيم حقيقت نبوت در تمام مراتب، موجود و همه پيامبران مصداق آن مى باشند.

روى اين اساس بايد گفت: مقصود از نبى آنگاه كه با رسول همراه باشد و با كلمه «أو» بر يكديگر عطف بشوند آن گروه از پيامبران هستند كه وحى را بدون واسطه دريافت مى كنند و يا اشاره به پيامبران است از آن نظر كه وحى را بدون دخالت موجود امكانى دريافت مى كنند هر چند به غير اين طريق هم پيام الهى را دريافت مى نمايد.

تا اينجا بحث ما پيرامون فرق ميان نبوت و رسالت به پايان رسيد و بايد يادآور شد كه در روايات علاوه بر اين دو لفظ ، واژه «محدث» نيز وارد شده است، كه مقصود از آن انسان هاى والايى است كه فرشتگان با آنان سخن مى گويند. هر چند، فاقد شريعت بوده و به او در اين مرحله مأموريتى داده نشده است. وچون بحث در اين قسمت خارج از موضوع است دامن سخن را كوتاه مى نماييم، ولى يادآور مى شويم كه برخى از نويسندگان بى مايه، انسان «محدث» را با «نبى» و «رسول» خبط كرده و اعتقاد به محدث بودن دخت گرامى پيامبر و يا فرزندان معصوم او را مساوى با اعتقاد به نبوت و رسالت آنان دانسته اند. و با توجه به نكته اى كه يادآور شديم، پاسخ اين پندار روشن مى باشد.[١]

[١] در اين قسمت به مفاهيم القرآن، ج ٤، ص ٣٦٩ ـ ٣٧٠ مراجعه نماييد.