در اين جا احتمال چهارمى نيز وجود دارد و آن اين كه درست است كه در ميدان، احياناً پيروزى از آن مخالفان بود، و يا برخى از پيامبران به دست جلادان جام شهادت مى نوشيدند چنان كه مى فرمايد:

(...وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِالحَقِّ) [١].

«كافران پيامبران الهى را به ناحق مى كشند».

ونيز مى فرمايد:

(...فَرِيقاً كَذَّبُوا وَفَرِيقاً يَقْتُلُونَ) [٢].

«گروهى را تكذيب كردند و گروهى را مى كشند».

ولى آنچه كه مى توان به صورت قاطعانه بيان كرد اين است كه مجموع پيامبران در پيشبرد اهداف خود (نشر آيين الهى) پيروز گشتند و اكثريت بشر را زير چتر دين در آوردند و دين به صورت يك معنى جامع بر بشر حاكم شده، هر چند در طول زمان از طرف افراد خودخواه و مغرض ونادان، دستخوش تحريف گشته است.

و در همان موردى كه پيامبران به ظاهر كشته و مغلوب شده اند، سرانجام آيين آنان حاكم گشته و نسل مخالفان را زير چتر خود درآورده است. شهادت پيامبران و كشته شدن آنان چه بسا رمز پيروزى آنان بوده است، نه گواه شكست و اگر مسئله را بر محور هدف ارزيابى كنيم، پيامبران از نظر هدف غالب بوده و مخالفان يا نابود شده اند و يا پس از اندى به آيين آنان گرويده اند.

[١] بقره/٦١.
[٢] مائده/٧٠.