هرگاه بگوييم مقصود ازجمله ياد شده، تعليم احكام كلى الهى است كه در قرآن وارد شده است در اين صورت شاهد گفتار نخواهد بود واگر بگوييم مقصود ارائه حق و واقع در مورد هر قضيه و نزاع است و اين كه كداميك از اين دو منازع راستگو و ديگرى دروغگو است طبعاً گواه بر مصونيت او از خطا نيز خواهد بود هر چند بسيارى از مفسران «ارائه» را به معنى تعليم احكام كلى گرفته اند.

در اين مورد آيه ديگرى است كه دلالت آن بر صيانت پيامبر از خطا در موضوعات روشن تر و آشكارتر است آن نيز در مورد نزاع و مرافعه نازل شده است آنجا كه مى فرمايد:

(وَلَوْلا فَضْلُ اللّهِ عَلَيْكَ وَرَحْمَتُهُ لَهَمَّتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ أَنْ يُضِلُّوكَ وَما يُضِلُّونَ إِلاّ أَنْفُسَهُمْ وَما يَضُرُّونَكَ مِنْ شَىْء وَأَنْزَل اللّهُ عَلَيْكَ الْكِتابَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ وَ كانَ فَضْلُ اللّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً).[١]

«اگر فضل و كرم و رحمت خدا بر تو نبود گروهى از آنها (اهل كتاب) تصميم مى گرفتند كه تو را گمراه كنند، و در واقع خود را گمراه مى كنند و ضررى به تو نمى رسانند، خدا كتاب و حكمت را فرو فرستاده و آنچه را كه نمى دانستى به تو آموخته است، فضل خدا بر تو، بزرگ است».

دقت در فقرات مختلف آيه، ما را به وسعت عصمت پيامبر از خطا و سهو و نسيان رهبرى مى كند اينك ما به تفسير بخش هاى مختلف آيه

[١] نساء/١١٣.