منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥١٣

پيروزى ها خداست چنان كه مى فرمايد:

(وَمَا النَّصْرُ إِلاّ مِنْ عِنْدِ اللّهِ العَزِيزِ الحَكيمِ).[١]

اين سنت الهى جلوه هاو مظاهر گوناگونى دارد كه در اين فصل بررسى خواهيم كرد، اينك آيات مربوط به اين سنت الهى را مورد بررسى و تفسير قرار مى دهيم:

١. (إِنّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِى الحَياةِ الدُّنْيا وَيَوْمَ يَقُومُ الأَشْهادُ).[٢]

«ما رسولان و مؤمنان را در زندگى دنيوى و روزى كه شاهدان قيام مى كنند يارى مى دهيم».

و نيز مى فرمايد:

(حَتّى إِذا اسْتَيْئَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جاءَهُمْ نَصْرُنا فَنُجّىَ مَنْ نَشاءُ وَلا يُرَدُّ بَأْسُنا عَنِ القَومِ المُجْرِمينَ) .[٣]

«آنگاه كه رسولان از گرايش اقوام خود نوميد شدند و گمان كردند كه به آنان دروغ گفته شده است، ناگهان كمك هاى ما رسيد، و كسانى را كه مى خواهيم نجات داده شدند و عذاب ما از گروه مجرم دفع نمى شود».

در اين جا از توضيح نكته اى ناگزيريم هر چند خارج از موضوع بحث مى باشد و آن اين كه ظاهر جمله (وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا) اين است كه مقصود از ضماير متصل پيامبران است (نه مخالفان آنان) و در نتيجه رسولان الهى گمان مى كردند كه (العياذ باللّه) به آنان دروغ گفته شده است، يعنى اين وعده كه خدا به يارى آنان خواهد شتافت و دشمن را نابود خواهد ساخت، بى اساس است.