منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٩٢
غير خدا باشد.
ب. نبى آن انسان والايى است كه براى هدايت مردم برانگيخته شود بر خلاف رسول كه ممكن است فرشته باشد و يا انسان عادى.
در اينجا از يادآورى نكته اى ناگزيريم و آن اين كه گاهى خدا، انزال نعمت و نقمت را به كلمه «ارسال» تعبير نموده است مثلاً درباره باد و باران[١] و پرندگان نابود كننده اصحاب فيل[٢] و يا طوفان، جانوران و حشرات عذاب دهنده بنى اسرائيل[٣] كلمه «ارسل» به كار برده است، در اين موارد هر چند به اين عوامل ناآگاه كلمه «رسول» اطلاق نشده است امّا لبّاً وحقيقتاً آنها نيز رسولان الهى هستند كه مأموريتى را بر عهده مى گيرند، زيرا واژه «ارسل» و نظاير آن به كار برده شده است.
و حتى گاهى در مورد شياطين[٤] نيز كلمه «ارسل» به كار رفته است آن هم به خاطر اين كه مأموريت هاى خاصى را انجام مى دهند.
در پايان از تذكر نكته اى ناگزيريم و آن اين كه تفاوت هايى كه ميان نبى و رسول گفته شد، مربوط به معانى لغوى وكاربرد قرآنى آنها است ولى در اين جا بحث ديگرى است و آن اين كه اگر قرائن دلالت كرد بر اين كه مقصود از رسول همان پيامبران الهى است در اين صورت بحث ديگرى مطرح مى شود كه آيا ميان نبى و رسول آنگاه كه مقصود از دومى پيامبر باشد، تفاوتى وجود دارد يا نه
[١] احزاب/٩، فرقان/٤٨، حجر/٢٢، نوح/١١، انعام/٦.
[٢] فيل/٣.
[٣] اعراف/١٣٣.
[٤] مريم/٨٣.