با دلايل متكلمان وحكيمان در باره لزوم بعثت آشنا شديم و روشن شد كه هر يك، از راهى بر لزوم اعزام پيامبران استدلال نموده اند، و در بررسى آيات قرآن به اين نتيجه رسيديم كه قرآن از طرق سه گانه، بر لزوم بعثت پيامبران استدلال مى كند، و آن اين كه اصلاح عقيدتى و اجتماعى و اخلاقى بشر در گرو بعثت پيامبران است كه انسان ها را در قلمروهاى سه گانه رهبرى كنند، و در غير اين صورت بت پرستى و بى دينى جايگزين خداپرستى شده، و اجتماع بر اثر يك رشته قوانين غير صحيح و دور از فطرت اجتماع، به لب پرتگاه كشيده مى شود و سرانجام اخلاق انسانى، مبدل به يك اخلاق مادى مى شود، و توضيح هر يك ازاين ديدگاه هاى سه گانه در فصل قبل بيان گرديد.

اكنون مسئله اى را مطرح مى كنيم كه در كتاب هاى كلامى ريشه ديرينه دارد و آن اين كه آيا اين كه مى گوييم: بايد پيامبرانى از جانب خدا مبعوث گردند، گوينده اين بايد كيست، آيا عقل و خرد است يا اين كه عقل در اين مسئله حق داورى ندارد؟ و تنها شرع است كه به عنوان حاكم مالك، بر چنين لزومى داورى مى كند؟

ما در اين بحث نياز به گسترده گويى نداريم زيرا دلايل لزوم بعثت، چه