در مسيحيت راهبان با دعوت به ترك لذايذ مايه بدبختى گروهى را فراهم مى آورند، و با دعوت به تجرد و ترك ازدواج درهاى ديگر مفاسد را به روى مردم مى گشايند. همچنين در ماديگرى اخلاقى جريان بر عكس است، جوانان در اثر ديدن فيلم هاى جنايى و رمان هاى محرك به صورت ديوى درمى آيند كه مى خواهند هر نوع رادع و مانع را از سر راه اشباع غرايز خود بردارند، اينجا است كه بايد گفت:در تربيت مردم به:

١. برنامه صحيح و جامع (دور از افراط و تفريط).

٢. مربيان كاردان و دلسوز.

٣. ضامن اجرايى نيرومندى، احتياج است.

و اين در مكتب انبياء كاملاًتحقق پذيرفته است.

آياتى كه در اين قسمت وارد شده برخى ناظر به وجود غرايز در وجود انسان، و برخى ديگر ناظر به لزوم رهبرى آن مى باشد. درباره بخش اوّل كافى است كه آيات زير را يادآور شويم:

(وَنَفْس وَما سَوّيها* فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَتَقْويها) .[١]

«سوگند به نفس انسان و خدايى كه او را آفريد، بدى ها و خوبى ها را به او الهام كرد».

(و اين همان است كه در كتاب هاى اخلاق به عنوان ميل به فضايل و

[١] شمس / ٧ ـ ٨ .