منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٣٤

يَأْذَنَ اللّهُ لِمَنْ يَشاءُ وَيَرْضى) [١].

«چه بسا فرشتگانى در آسمان ها هستند كه شفاعت آنان سودى نمى بخشد مگر اين كه خدا درباره هر كس كه بخواهد اذن دهد و راضى گردد».

و همچنين در آيه ديگر پس از آن كه درباره فرشتگان سخن مى گويد و آنان را بندگان گرامى و معصوم از گناه معرفى مى كند يادآور مى شود كه:

(...وَلا يَشْفَعُونَ إِلاّ لِمَنِ ارْتَضى...) [٢].

«در باره كسانى شفاعت مى كنند كه خدا آنها را برگزيند».

درباره پيامبران، آيه صريحى كه آنان را شفيعان درگاه الهى معرفى كند به چشم نمى خورد ولى در احاديث، برخى از آيات به مقام شفاعت پيامبران تفسير شده اند «مقام محمود» كه براى پيامبر در قرآن ثابت است، همان مقام شفاعت مى باشد چنان كه مى فرمايد:

(وَمِنَ الَّليلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ عَسى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً) [٣].

«پاسى از شب را به تهجد برخيز و اين تكليفى اضافه است براى شما اميد آن كه خدا تو را به مقام شايسته اى برگزيند».

طبرسى مى نويسد: مفسران اتفاق نظر دارندكه اين مقام محمود مقام شفاعت است، آنگاه كه پيامبر لواى حمد را به دست مى گيرد و پيامبران و فرشتگان زير آن لوا گرد مى آيند و پيامبر نخستين شفيع مى شود كه شفاعت او پذيرفته مى گردد و در اين باره رواياتى نيز وارد شده است كه همين نظر را تأييد