خدا مقاماتى دارند و در پرتو آن مقامات مصدر كارهايى مى باشند كه قرآن بخشى از آنها را يادآور شده و قسمت ديگر آن در روايات شريف وارد شده است; از اين جهت برخى از شؤون پيامبران را در روز قيامت از نظر وحى متذكر مى شويم:

١. شهادت بر اعمال

مسئله شهادت بر اعمال معنى دقيقى دارد و مقصود از آن اين است كه پيامبران هر امت بر اعمال ظاهرى و باطنى آنان گواهى داده و چه بسا بر واقعيت يك عمل كه صورت مشتركى بين نيك و بد دارد; شهادت خواهند داد و يك چنين شهادت در گرو علم نافذ و نيرومندى است كه بتواند ظاهر و باطن و آشكار و نهان را درك كند.

آياتى كه از چنين مقام رفيع و آگاهى خاص پيامبران گواهى مى دهد در بخش معاد مورد بحث و بررسى قرار گرفته است. اينك براى تكميل اين بحث به قسمتى از آيات اشاره مى كنيم:

١. (فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّة بِشَهِيد وَجِئْنا بِكَ عَلى هؤلاءِ شَهِيداً)[١].

«چگونه خواهد بود آنگاه كه از هر امتى گواهى بياوريم و تو را بر آنان (گواهان امت ها) گواه آوريم».

٢. در برخى از آيات [٢] به صورت كلى بيان شده است كه روز قيامت بر هر امتى شاهد و گواهى است ولى مفسران، گواه هر امت را پيامبران آن امت دانسته است.

[١] نساء/٤١.
[٢] به آيه ٨٤و ٨٩ از سوره نحل و آيه ٧٥ سوره قصص و آيه ٤١ سوره نساء مراجعه فرماييد.