نافرجام ماند، ولى در عين حال مخالفان پيامبران احياناً نقشه هاى خود را اجرا كرده و گروهى از پيامبران را به قتل مى رساندند. و در اين مورد قرآن چنين مى فرمايد:

(...ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ...).[١]

«آنان (بنى اسرائيل) آيات الهى را انكار مى كردند. وپيامبران را به ناروا مى كشتند».

و به همين مضمون است آيه ١١٢ از سوره آل عمران.

و باز مى فرمايد:

(...فَرِيقاً كَذَّبُوا وَفَرِيقاً يَقْتُلُونَ) .[٢]

«گروهى را تكذيب مى كردند و گروهى را مى كشتند».

اصولاً شهادت پيامبران در طريق هدف، نشانه ايمان و اخلاص آنان است كسانى كه پايدارى را، تا پاى دار مى رسانند و مرگ را بر زندگى بر مى گزينند، گواه بر اين است كه به آرمان خود كاملاً ايمان دارند و نجات انسان ها را بالاتر از زندگى چند روزه خود مى دانند، و لذا يكى از ويژگى هاى پيامبران، ثبات وپايدارى در راه هدف مى باشد. و ما در بحث مربوط به ويژگى هاى پيامبران در اين باره سخن گفتيم، چه نيكو مى گويد:

با مسجد و منبر، نبود دعوى توحيد *** منزلگه مردان موحّد، سر دار است

[١] بقره/٦١.
[٢] مائده/ ٧٠.