منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٩٦

قوم فرعون آنگاه كه زندگى خوشى داشتند و نعمت هاى خدا براى آنان فراوان بود; مى گفتند اين بركات از آن خود ما است. و اگر فشارى مى ديدند، مثلاً باران كم مى باريد، وجود موسى و پيروان او را به فال بد گرفته و آن بدى را از چشم آنها مى ديدند.

خدا در پاسخ مى گويد: اين ناگوارى ها نتيجه اعمال شما و از جانب خدا است وارتباطى به موسى ندارد. ولى چه مى توان كرد كه داوران، افرادنادانى بودند چنان كه مى فرمايد:

(فَإِذا جاءَتْهُمُ الحَسَنَةُ قالُوا لَنا هذِهِ وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَطَّيَّرُوا بِمُوسى وَمَنْ مَعَهُ أَلا إِنَّما طائِرُهُمْ عِنْدَ اللّهِ وَلكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ).[١]

مخالفان پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) همين داورى را درباره او داشتند با اين تفاوت كه هرگاه نيكى به آنان مى رسيد آن را از جانب خدا مى دانستند، و هرگاه با ناگوارى روبرو مى شدند آن را از ناحيه پيامبر مى دانستند. خدا به پيامبر دستور مى دهد كه بگويد: هر دو از جانب خداست آنان گروه نادان و بى خردى هستند همچنان كه مى فرمايد:

(...وَإِنْ تُصِبْهُمْ حَسَنَةٌ يَقُولُوا هذِهِ مِنْ عِنْدِ اللّهِ وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَقُولُوا هذِهِ مِنْ عِنْدِكَ قُلْ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ اللّهِ فَمالِ هؤلاءِ القَومِ لا يَكادُونَ يَفْقَهُونَ حَدِيثاً).[٢]

اين تنها پيامبران نبودند كه در نظر مخالفان شوم شمرده مى شدند بلكه نمايندگان مسيح نيز با اين تفكر روبرو شدند[٣]بلكه مناديان حقيقت پيوسته با