يكى از اشكالات ديرينه مخالفان پيامبران بشر بودن آنان بود. مخالفان به فكر اينكه بشر نمى تواند راهنماى بشر باشد و يا نمى تواند، با مقام ربوبى در ارتباط باشد، تا پيام هاى الهى را دريافت كرده و ابلاغ نمايد پيوسته به پيامبران مى گفتند: شماها بشرى بيش نيستيد و نمى توانيد راهنماى ما باشيد. و اين يكى از موانع نفوذ هدايت انبيا در قلوب مردم بود. چنان كه مى فرمايد:

(وَما مَنَعَ النّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جاءَهُمُ الهُدى إِلاّ أَنْ قالُوا أَبَعَثَ اللّهُ بَشَراً رَسُولاً).[١]

«مردم را از گرويدن به پيامبران آنگاه كه با هدايت به سوى آنان آمدند، چيزى باز نداشت، جز اين كه گفتند: آيا مى شود خدا بشرى را به عنوان رسول بر انگيزد؟».

و باز از امت هاى پيامبران پيشين نقل مى كنند كه مى گفتند:

(...إِنْ أَنْتُمْ إِلاّ بَشَرٌ مِثْلُنا تُرِيدُونَ أَنْ تَصُدُّونا عَمّا كانَ يَعْبُدُ آباءُنا...).[٢]

«شما بشرى مثل ما بيش نيستيد كه مى خواهيد ما را از آنچه پدرانمان مى پرستيدند باز داريد».

[١] اسراء/٩٤.
[٢] ابراهيم /١٠.