منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٨
٣. (إِنّا خَلْقْنا الإِنْسانَ مِنْ نُطْفَة أَمْشاج نَبْتَليهِ فَجَعَلْناهُ سَميعاً بَصِيراً) (انسان/٢).
٤. (فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلى أَنْ تَزَكّى)(نازعات/١٨).
٥. (وَهَدَيْناهُ النَّجْدَينِ)(بلد/١٠).
٦. (وَنَفْس وَما سَوّيها* فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَتَقْويها)(شمس/٧ـ٨).
ترجمه آيات
١.«سوگند به نفس انسان و خدايى كه او را آفريد، بدى ها و خوبى ها را به او الهام كرد. (و اين همان است كه در كتاب هاى اخلاق به عنوان ميل به فضايل و نيكى ها، و انزجار از رذايل و بدى ها، بيان مى شود)».
٢.«او را به حق و باطل هدايت كرديم».
٣.«انسان را از يك نطفه مخلوط آفريديم، او را آزمايش مى نماييم (و به همين جهت) او را شنوا و بينا آفريديم».
٤.«و به او بگو آيا مى خواهى پاك و منزّه شوى».
٥.«هموست كه رسولى از ميان قوم بى كتاب برانگيخت تا آياتش را بر آنها بخواند و منزهشان دارد و كتاب وحكمت بر آنها بياموزد، اگر چه پيش از آن در گمراهى آشكار بودند».
٦.«خداوند پيامبرانى را نويد دهنده و بيم دهنده براى هدايت مردم فرستاد، تا آنان در برابر خدا هيچ گونه عذرى نداشته باشند، خدا عزيز وحكيم است».