در اين موقع من به حضرتش عرض كردم ما هرگز براى آنان چنين مقامى (ربوبيت) را ثابت نكرده ايم، پيامبر در پاسخ فرمود اگر چيزى را تورات تحريم كند، ولى علماى دين شما آن را حلال بشمارند، يا بر عكس، كدام را مقدم مى داريد؟ گفتم : گفتار علماى دين را، با اين كه مى دانم مخالف حكم خداست. پيامبر فرمود: همين كار اعتراف به ربوبيت آنها است.[١]

(ربوبيت) از كلمه «رب» به معنى صاحب گرفته شده است گويا آنان با دادن زمام قانون به دست عالمان دين، آنها را صاحبان خود اتخاذ نموده اند و مقام قانون گذارى كه حق مطلق خدا است به دست بشر سپرده اند و آنان را اختياردار خود قرار داده اند.

در اين قسمت رواياتى از ائمه اهل بيت وارد شده است كه مى توان آنها را در كتاب هاى تفسير برهان و نور الثقلين مطالعه كرد. امام صادق (عليه السلام) مى فرمايد: هرگز يهوديان و نصارى براى احبار و رهبان نمازنمى گزاردند و روزه نمى گرفتند، ولى در حلال وحرام تابع آنان بودند. آنچه را آنان حلال مى كردند، حلال مى شمردند . و آنچه را حرام معرفى مى كردند، حرام مى دانستند.[٢]

گاهى آنان مستقيماً آلوده به گناه نمى شدند ولى در برابر گروه آلوده سكوت مى كردند.

مى فرمايد:

(وَتَرى كَثِيراً مِنْهُمْ يُسارِعُونَ فِى الإِثْمِ وَالْعُدْوانِ وَأَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ *لَولا يَنْهاهُمُ الرَّبّانِيُّونَ وَالأَحْبارُ عَنْ قَولِهِمُ الإِثْمَ وَأَكْلِهِمُ السُّحْتَ

[١] مجمع البيان، ج٣، ط: صيدا.
[٢] همان مدرك.