منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٥٢

مى گيرند.و از آنجا كه استقلال مالى و سياسى ندارند، قهراً استقلال فكرى خود را نيز از دست مى دهند. قرآن گروهى را يادآور مى شود كه آلت دست دو گروه پيشين بوده و فريب ضلالت هاى آنان را مى خورند كه برخى را يادآور مى شويم:

درباره فرعون كه خود گمراه و سردسته مخالفان موسى بود، مى فرمايد:

(فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطاعُوهُ إِنَّهُمْ كانُوا قَوماً فاسِقِينَ) .[١]

«او قوم خود را سبك خرد شمرد آنان نيز پيروى كردند، آنان افراد فاسقى بودند».

در روز قيامت گروهى كه محكوم به آتش مى شوند، به خدا چنين خطاب مى كنند:

(...رَبَّنا إِنّا أَطَعْنا سادَتَنا وَكُبَراءَنا فَأَضَلُّونا السَّبِيلا).[٢]

«پروردگارا! ما سروران و بزرگان خود را اطاعت كرديم، و آنها ما را گمراه كردند».

و به همين مضمون است آيه ٩٢ سوره فصلت.

وباز مى فرمايد:

(وَتِلْكَ عادٌ جَحَدُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوا رُسُلَهُ وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلّ جَبّار عَنِيد).[٣]

«اين سرگذشت قوم عاد است كه آيات پروردگار خود را انكار كرده و با رسولان او به مخالفت برخاسته و پيرو فرمان هر ستمگر عنودى شدند».

در نزاعى كه روز رستاخيز ميان مستضعفان و مستكبران در مى گيرد، گروه مستضعف به مستكبران چنين مى گويند:

(...لَوْلا أَنْتُمْ لَكُنّا مُؤْمِنِينَ) .[٤]